De val uit het paradijs

Tvoo, juni 2012

Toen ik na mijn eerste training volop complimenten kreeg, liep ik te stuiteren van opluchting en blijdschap en trots. Ze vonden me goed! Mij! Karin! Altijd als laatste gekozen met gym en kijk nu eens! Geen gestreken bloesjes in de  kast, nooit in staat om maar één bonbon te eten, mijn huis bepaald geen VT-Wonenvoorbeeld, en kijk nu eens!

En wat een vak heb ik uitgezocht. Ik geloof niet dat er een ander beroep is waarmee je zo veel aandacht en complimenten kunt krijgen. Deelnemers die in de pauze zeggen dat je het zo fijn doet; achten en negens op de evaluatieformulieren; en tegenwoordig ook nog leuke berichtjes op Twitter en Springest.

Je zou verwàchten dat die bewondering overspringt naar het thuisfront. Zeker nu man Peter fulltime in het bedrijf werkt en in mailtjes zelf kan lezen hoe bijzonder ik ben: ‘Heb gister een heerlijke en leuke dag gehad met Karin en een fijne groep mensen. Ik heb Karin als een erg prettige en unieke persoonlijkheid ervaren; menselijk en zeker ook heel professioneel. Helemaal goed, dus!’ Nadat-ie zo’n mailtje gelezen heeft, volgt toch minimaal een huwelijksaanzoek? Maar nee, het enige wat man dan suggereert, is: ‘Zullen we deze mevrouw vragen haar ervaring op Springest te zetten?’ Oh ja, hij is van de externe communicatie. En hij vindt het gewoon mijn werk.

Dus daar lazer ik uit het paradijs. Tijdens de training word ik misschien op handen gedragen, maar oudere broer gaat nog steeds volop in discussie en goede vriendin waardeert me om andere redenen. De kinderen zijn best trots als ze horen hoeveel boeken ik heb verkocht, maar vinden het vooral irritant als ik niet opkijk als ze naast de computer staan te gillen: ‘Mamá!’

De val uit het paradijs: Geweldige Trainer blijkt maar een Gewoon Mens. En het is maar goed ook dat Geweldige Trainer zich dat realiseert. Want als ik een training start, terwijl ik me nog geweldig waan door de vorige evaluatie gaat het faliekant mis. Geweldige Trainer is niet zo goed in contact maken met Gewone Deelnemer. En Gewone  Deelnemer voelt dat meteen aan en schuift achteruit zodat de training zeker niet geweldig wordt. Het eind van  het liedje is dat ik me Mislukte Trainer voel – of Mislukt Mens. Want wie de 9 zo sterk laat binnenkomen, voelt de 7 als een persoonlijke aanval, kan een 6 niet verkroppen en weet zich die ene 3 twaalf jaar na dato nog precies te herinneren (op een schaal van 1 tot 10, inderdaad).

Het is dus zaak wat ongevoeliger te worden voor de waardering. Maar dat valt niet mee. Want al is het waar dat  Mens Karin zonder moet kunnen, Trainer Karin heeft de waardering maar al te hard nodig om haar werk goed te kunnen doen. Deelnemers leren pas als ze zich lekker voelen, als ze je mogen. Bovendien zorgen de negens voor gratis reclame: tevreden deelnemers zijn je beste ambassadeurs! En dus loont het voor Trainer Karin om gevoelig te  zijn voor waardering.

Het is dus een lastige balans: wel blij zijn met waardering, maar niet opgetogen; wel leren van kritiek, maar je niet uit het lood laten slaan. Je moet steeds een beetje doseren wat er binnen komt, alsof je chronisch op dieet bent: je mag wel dat éne stukje chocola, maar niet de hele reep. En daar was ik ook al niet zo goed in…

Reacties zijn gesloten.