Het is héél leuk als het niet meer eng is

Tvoo, maart 2012

We gaan met de family naar een pretpark en na het wat suffe reuzenrad stormen de dochters enthousiast op de zweefmolen af. Ik kijk toe terwijl hij steeds hoger gaat en zie de jongste met een vertrokken bekkie  zitten. Ze komt er huilend uit: “Dit was helemaal niet leuk, het was veel te eng!” Dat was eens maar nooit  weer, denk ik.

Twee uur later lopen we weer langs de zweefmolen en zegt ze: “Ik wil nog een keer”. En daar gaat ze! Bij  het derde hoge rondje breekt de lach door en als ze eruit komt, staat ze meteen in de rij voor nog een keer.  En nog een keer, en nog een keer… Als ik haar vraag wat zich heeft afgespeeld in haar hoofd zegt ze: “Ik  vond het zó eng dat ik dacht dat het wel héél leuk zou zijn als ik het niet meer eng zou vinden.”

Wat prachtig! En wat waar! Want als ik terugkijk op mijn werk zijn juist die dingen het leukst die vooraf heel  eng leken. Wat vond ik mijn eerste training eng – en wat gaf het een kick toen het goed ging! Iets dat eng  is, trekt. Juist als iets eng is, kan het leuk worden als je het durft. Gewoon nog een keer doen en merken  dat het wel meevalt.

Ik probeer dat principe uit in datzelfde pretpark. Er is een groot zwembad, met allerlei glijbanen. We gaan de  Star Fright af, suizen ijzingwekkend snel naar beneden en ik voel hoe ik bijna in de paniek schiet. De lessen  mindfulness voorkomen dat nét: ik focus op ‘adem in, adem uit’ en kom met trillende benen beneden. Dit  nooit meer.

Maar ik ga toch nog een keer, om te onderzoeken of het een tweede keer misschien héél erg leuk gaat  worden! Ik weet nu wat me te wachten staat, loop naar boven en voel hoe mijn hart sneller gaat kloppen,  dat mijn adem hoog gaat zitten en dat ik bang word. Maar ik vertel mezelf dat ik het kan en stap in de  glijbaan. Dit keer probeer ik het met gillen. Ik vind het nog steeds afschuwelijk.

Dan ga ik nog een derde keer – nu hard lachend. Als provocatief coach ben ik benieuwd welk effect dat heeft  op mijn angst. Lachen blijkt lucht te geven, vooral omdat ik eenmaal beneden écht moet lachen om hoe we  hinnikend de engte door zijn gegaan. Maar mijn benen trillen net zo hard als na de eerste keer en ik vind het  nog steeds héél erg eng – te eng om leuk te vinden.

Dus een beetje eng mag. Ga de uitdaging aan en zet die om in leuk. Maar te eng is te eng. Laat mij maar  een training geven, een boek schrijven of een verhaal houden voor tweehonderd mensen. Maar laat de Star  Fright alsjeblieft aan me voorbij gaan.

Reacties zijn gesloten.