Het nieuwe leren

Tvoo, september 2011

Lang leve het nieuwe werken! Ik was er altijd al van, maar mijn werkgevers wat minder. Die vonden het niet  kunnen dat ik na een tweedaagse training uitsliep en om half 11 op kantoor kwam. Maar ze hadden er geen  bezwaar tegen dat ik op zondagavond zat voor te bereiden. Nu ik zelfstandig werk, kan ik m’n eigen gang gaan. Dus bel ik met klanten terwijl ik in de uiterwaarden wandel, doe ik ’s middags een power nap en check ik mijn mail in de Efteling terwijl man en kinderen wachten voor de Python.

Kortom, lang leve het nieuwe werken. Werken wanneer en waar je maar wilt – met internet en mobiele telefoon is iedereen altijd bereikbaar. Geen strakke scheiding meer  tussen werk en privé, ik vind het heerlijk. Kunnen we nu ook overstappen op het nieuwe leren? Kunnen we eindelijk  stoppen met dat ouderwetse verzamelen in zaaltjes tussen negen uur ‘s ochtends en vijf uur ‘s middags? Kunnen  we niet eens gaan leren waar en wanneer we willen, afgestemd op onze persoonlijke leerdoelen? Met Skype, Twitter, LinkedIn en e-mail kan er toch veel meer dan vroeger?

Noem me ouderwets, maar ik geloof er niet in. Oh,  wel voor trainingen die puur gericht zijn op kennisoverdracht. Als ik mag kiezen tussen wegdromen bij zestig slides  in een zaaltje of interactieve filmpjes bekijken achter m’n computer, weet ik het wel! Iets cognitief gaan snappen,  kan prima achter je eigen computer. Maar communicatietrainingen zijn anders. Daarbij verandert niet alleen je  ‘weten’, maar ook je ‘willen’ en ‘kunnen’. En dan gaat er niets boven de intimiteit van dat zaaltje met die trainer en  een groep die eerst spannend en later vertrouwd voelt. Waar je als deelnemer jezelf laat zien en groepsgenoten je  vertellen wat wel en niet werkt. Waar je de pijn van de confrontatie voelt, maar ook de steun en het geluk als het  lukt!

Ik kan me nog mijn eerste training herinneren. Ik oefende met het ruilen van een nieuwe en meteen al kapotte  typmachine. Van de observanten kreeg ik te horen dat ik erg lang van stof was waardoor de ‘verkoper’ afhaakte.  Ik kan me nog de schok herinneren die dat gaf: ‘Oh, ja dat doe ik!’. Het was oprecht een blinde vlek voor me. Die  blinde vlek had ik nooit ontdekt zonder direct contact met mensen. De groep is de beste spiegel die je kunt hebben.

Dus misschien ben ik conservatief, maar volgens mij kunnen Twitter, e-mail en LinkedIn bij trainingen niet tippen aan  deelnemers van vlees en bloed. Daarom geloof ik erg in het ‘oude trainen’. In de intimiteit van dat zaaltje ontdekken mensen wat ze moeten veranderen en zetten ze de eerste stappen op weg daarnaartoe. Maar na de training, ja  dan kan wat mij betreft het nieuwe leren beginnen. Kom dan maar op met LinkedIn groepen waar deelnemers hun  ervaringen in de praktijk delen, vragen stellen en elkaar steunen. Geef me dan maar e-mail zodat ik als trainer snel kan reageren op praktijkopdrachten en deelnemers van wie ik niets hoor een bemoedigend woord kan mailen. Lang leve Twitter waar deelnemers veertig dagen lang hun goede voornemen bijhouden. Want zo lang duurt het voordat  ze echt hun gedrag hebben veranderd.

Met sociale media haal je dus veel meer uit die ene dag in dat zaaltje. Je vergroot de impact van een training doordat je leren verandert in een voortdurende activiteit. Deelnemers leren  wanneer en waar ze maar kunt, met collega’s en trainer binnen handbereik. En het mooie is: hoe meer confrontatie  en intimiteit je hebt opgebouwd in dat zaaltje, hoe beter het nieuwe leren werkt. Want door de 140 tekens heen  voel je weer die betrokkenheid van toen. En dat geeft veel steun bij zoiets lastigs als het veranderen van je gedrag.

Reacties zijn gesloten.